NIEDZIELE PRZYGOTOWAWCZE DO WIELKIEGO POSTU

     Niedziela o Celniku i Faryzeuszu.          

Podczas św. Liturgii czytana jest Ewangelia której przytacza się przypowieść o Celniku i Faryzeuszu (Łk. 18,10-14). Na przykładzie dwóch ludzi i dwu różnych postaw Cerkiew wskazuje, że pokora jest milsza Bogu niż pycha,  prawdziwa skrucha wielkiego grzesznikar , wartościowsza jest niż duma fałszywego sprawiedliwego.

Niedziela o Synu Marnotrawnym.

       W drugą niedzielę przygotowawczą Cerkiew przytacza w niedzielnej Ewangelii  (Łk 15,11—32) przypo­wieść o synu marnotrawnym. Mowa jest w niej o synu, który nie rozważnie i samowolnie opuścił dom rodzinny i żyjąc w grzechu roz­trwonił należną mu część majątku. Kiedy poznał biedę i poniżenie postanowił wrócić i przeprosić ojca —uradowany ojciec przyjął go i przywrócił do pierwotnych łask. Przypowieść ta poucza, że praw­dziwe i godne życie możliwe jest tylko z Bogiem, oraz, że miłosierny Bóg gotów jest przyjąć z powrotem każdego skruszonego grzesznika.

Niedziela Mięsopustna 

(O Sądzie Ostatecznym).

            Nazwa „mięsopustna" pochodzi od zakazu spożywania mięsa poczynając od tego dnia. Okre­ślenie „Niedziela o Sądzie Ostatecznym" wskazuje na    Ewangelię o Sądzie nad żywymi i umarłymi. W przeddzień, w sobotę mięsopustną Cerkiew zanosi modlitwy za zmarłych, zwłaszcza tych, którzy odeszli nagle, bez skruchy. Tym samym Cerkiew przypomina nam o obowiązku pamiętania o wszystkich zmarłych oraz o tym, że nieznane są okoliczności, czas i nasz los po śmierci. Bóg mimo, iż jest nieskończenie Dobry i Miłosierny jest także sprawiedliwym Sędzią, który oceni życie każdego człowieka, po­błogosławi tych, którzy żyli pobożnie oraz potępi grzeszników. Tym sa­mym Cerkiew wzywa ludzi do skruchy w obliczu niechybnej śmierci oraz do wypełnienia Bożych przykazań.

Niedziela Seropustna.

 Jest to ostatnia przygotowawcza niedziela zwa­na   w   języku   cerkiewno-słowiańskim „Proszczonnym woskriesienijem". W tym dniu Cerkiew wspomina wygnanie naszych prarodziców z  raju  aby utratę  rajskiej  szczęśliwości uczynić przedmiotem skruchy i łez. Przykład Adama i Ewy ukazuje zgubne skutki nieposłuszeństwa oraz wszelkiego grzechu i pokutę jako jedyną drogę uniknięcia gniewu i sądu Bożego.

W niedzielnej Ewangelii (Mt 6,14—21) przytoczone są słowa Jezusa Chrystusa wzywające wiernych do wzajemnego przebaczenia grzechów aby w oczekiwaniu na Boże przebaczenie odwzajemnić się wielkodusznością wobec naszych bliźnich.

Po wieczornym nabożeństwie istnieje starożytny zwyczaj wzajemnego wybaczania grzechów tzw. czin proszczenija obid. Niedzielny wieczór zwany jest zagowienijem, wstępem do postu i należy spędzić go jako początek Wielkiego Postu, w modlitwie i wstrzemięźliwości.